ورود به لیگ با شکست در دربی
بایرن مونیخ نخستین فصل بوندس‌لیگایی‌اش را با شکست شروع کرد و با یک جام به پایان رساند. در ۱۴ اوت ۱۹۶۵، مونیخ ۱۸۶۰ در دربی با یک گل برنده شد؛ چند ماه بعد، بایرن هم در جمع سه تیم بالای جدول بود و هم قهرمان جام حذفی. فصل ۱۹۶۵/۶۶ هنوز دوران سلطهٔ بایرن نبود. تیم تازه‌وارد باید جای خود را در لیگی پیدا می‌کرد که دو دورهٔ نخستش بدون این باشگاه برگزار شده بود.
تشیک چایکوفسکی تیمی در اختیار داشت که نام‌هایش بعدتر بخش بزرگی از تاریخ بایرن را ساختند: سپ مایر، فرانتس بکن‌باوئر و گرد مولر، در کنار ورنر اولک و دیگر هم‌تیمی‌هایشان. اما برای شناخت آن فصل، تنها نگاه کردن به شهرت آیندهٔ این بازیکنان کافی نیست. کارنامهٔ همان سال، هم بردهای پرگل دارد و هم شکست‌های سنگین؛ نتیجه‌هایی که نشان می‌دهد رسیدن یک تیم تازه‌صعودکرده به ردهٔ سوم، مسیری بی‌فرازونشیب نبود.
از نخستین برد تا پیروزی در گلادباخ
بایرن یک هفته پس از شکست در دربی، در ۲۱ اوت فرانکفورت را ۲ بر ۰ شکست داد و نخستین برد بوندس‌لیگایی خود را به دست آورد. در ادامه نیز پیروزی ۴ بر ۲ در زمین براونشوایگ و برد خانگی ۶ بر ۰ برابر نوینکیرشن ثبت شد. تیم چایکوفسکی زود نشان داد که حضورش در لیگ قرار نیست فقط به تلاش برای گرفتن نتیجه‌های حداقلی محدود بماند؛ گل زدن، بخش مهمی از شروع فصل بود.
در ۲ اکتبر، بایرن در زمین مونشن‌گلادباخ هم ۲ بر ۱ پیروز شد. این برد در ادامهٔ شروعی پربار به دست آمد: بایرن پس از نخستین پیروزی، در زمین براونشوایگ نیز ۴ بر ۲ برنده شده بود. برای تیم چایکوفسکی، برد گلادباخ موفقیتی دیگر در خارج از خانه بود. تیمی که در نخستین روز لیگ برابر رقیب همشهری شکست خورده بود، حالا توانسته بود در زمین چند حریف هم به پیروزی برسد.
اکتبری که فقط یک چهره نداشت
نخستین رویارویی بوندس‌لیگایی با دورتموند در ۱۶ اکتبر، در مونیخ با شکست ۲ بر ۰ بایرن تمام شد. نتیجه نشان می‌داد برد گلادباخ تضمینی برای مسابقهٔ بعدی نبود. با این حال، پاسخ بایرن در بازی بعدی لیگ محکم بود: چهار روز بعد، هامبورگ را در زمین خودش ۴ بر ۰ شکست داد. فاصلهٔ کوتاه میان این دو بازی، دو نتیجهٔ کاملاً متفاوت برای تیم چایکوفسکی داشت.
در ۲۳ اکتبر هم نخستین دیدار بوندس‌لیگایی بایرن و شالکه به تساوی ۱ بر ۱ رسید. بنابراین اکتبر برای بایرن فقط برد گلادباخ یا باخت دورتموند نبود؛ پیروزی برابر هامبورگ و یک امتیاز از زمین شالکه نیز در همان ماه به دست آمد. این نتایج، کارنامهٔ تیمی را شکل می‌داد که هنوز نخستین فصلش را در لیگ می‌گذراند و باید در فاصله‌های کوتاه، برای مسابقه‌ای تازه آماده می‌شد.
شش گل در کلن، پایان داستان نبود
۱۱ دسامبر ۱۹۶۵ یکی از روزهای سخت فصل بود: بایرن در زمین کلن ۶ بر ۱ باخت. این شکست را نمی‌توان از روایت نخستین فصل کنار گذاشت، همان‌طور که نمی‌توان فصل را به آن محدود کرد. یک هفته بعد، بایرن وردربرمن را ۳ بر ۱ شکست داد. در ۸ ژانویهٔ ۱۹۶۶ نیز بازی برگشت دربی را با پیروزی ۳ بر ۰ برابر مونیخ ۱۸۶۰ پشت سر گذاشت؛ نتیجه‌ای متفاوت با شکست روز افتتاحیه.
بایرن در پایان فصل سوم شد؛ در همان فصلی که مونیخ ۱۸۶۰ قهرمان بوندس‌لیگا شد. دو باشگاه مونیخی در جمع سه تیم نخست قرار گرفتند، اما عنوان قهرمانی لیگ سهم بایرن نبود. برای تیم تازه‌صعودکرده، ردهٔ سوم جایگاهی مهم بود و در کنار آن هنوز یک فرصت دیگر برای بردن جام وجود داشت. فینال جام حذفی در فرانکفورت می‌توانست پایان متفاوتی برای نخستین سال بوندس‌لیگایی بایرن بسازد.
فینالی که به فصل یک جام افزود
۴ ژوئن ۱۹۶۶، بایرن در فینال جام حذفی برابر مایدریشر اس‌فاو قرار گرفت. حریف در دقیقهٔ ۲۸ پیش افتاد، اما راینر اوهلهاوزر سه دقیقه بعد مساوی کرد. دیتر برنینگر در دقیقهٔ ۵۶ بایرن را جلو انداخت و حریف در دقیقهٔ ۷۲ به تساوی رسید. هنوز کار تمام نشده بود: برنینگر در دقیقهٔ ۷۷ گل دوم خودش را زد و فرانتس بکن‌باوئر در دقیقهٔ ۸۲ نتیجه را ۴ بر ۲ کرد.
قهرمانی جام حذفی در کنار ردهٔ سوم لیگ، حاصل نخستین فصل حضور بایرن در بوندس‌لیگا بود. تیم چایکوفسکی نه همهٔ بازی‌ها را برد و نه از شکست‌های سنگین دور ماند، اما توانست ورودش به لیگ را با جایگاهی در بالای جدول و یک عنوان قهرمانی همراه کند. پیش از جام‌های اروپایی و قهرمانی‌های بعدی، فصل ۱۹۶۵/۶۶ چنین تصویری داشت: شکست در آغاز، فرازونشیب در طول راه و جامی که در پایان به مونیخ آمد.
