گل زودهنگام و دو پنالتی ماتئوس
بایرن مونیخ در ۸ آوریل ۱۹۸۷، بازی رفت نیمه‌نهایی جام باشگاه‌های اروپا را با پیروزی ۴ بر ۱ برابر رئال مادرید تمام کرد. این برد در ورزشگاه المپیک، پشتوانهٔ صعود تیم اودو لاتک شد؛ هرچند بایرن در بازی برگشت شکست خورد و یکی از مدافعانش را هم با اخراج از دست داد. در مونیخ، کلاوس اوگنتالر در دقیقهٔ ۱۱ گل نخست را زد. لوثار ماتئوس در دقیقهٔ ۳۰ از روی نقطهٔ پنالتی اختلاف را بیشتر کرد و رولاند وولفارت در دقیقهٔ ۳۷ گل سوم را به ثمر رساند.
گل امیلیو بوتراگنیو در دقیقهٔ ۴۵، نتیجهٔ نیمهٔ نخست را به ۳ بر ۱ تغییر داد. اما پس از استراحت، ماتئوس دوباره پشت ضربهٔ پنالتی ایستاد و در دقیقهٔ ۵۳ گل چهارم بایرن را زد. هر دو گل او از روی نقطهٔ پنالتی به دست آمدند و دومی اختلاف را دوباره به سه گل رساند. رئال در پایان این مسابقه دو بازیکن اخراجی هم داشت؛ بایرن با چنین نتیجه‌ای برای بازی برگشت به مادرید می‌رفت، نه با صعودی که از پیش قطعی شده باشد.
شاخ‌های اوگنتالر و خشونت بازی رفت
اوگنتالر در بازگویی آن دیدار، از ضربهٔ محکم پای یکی از بازیکنان رئال به سینه‌اش گفته است. پاسخ او حرکتی بود که در عکس‌های مسابقه هم ثبت شد: روی زانو نشست و با انگشتانش شکل شاخ ساخت. منظورش روشن بود؛ این مسابقه گاوبازی نبود.
رئال با پشتوانهٔ قهرمانی در دو دورهٔ قبلی جام یوفا به این نیمه‌نهایی رسیده بود و در ۱۵ رویارویی رفت‌وبرگشتی اروپایی حذف نشده بود. در مونیخ، با این حال، شکست پرگل با خشونت هم همراه شد: خوانیتو به سر ماتئوس که روی زمین افتاده بود ضربه زد و اخراج شد. این برخورد، در کنار دو پنالتی ماتئوس، از اتفاق‌های اصلی همان بازی رفت بود؛ مسابقه‌ای که رئال در آن سه گل عقب افتاد.
برگشت؛ بایرن ۱۰نفره شد
بازی برگشت در ۲۲ آوریل در سانتیاگو برنابئو برگزار شد. رئال در نیمهٔ نخست پیش افتاد و اوگنتالر در دقیقهٔ ۳۰ پس از ضربه‌زدن به پشت سر هوگو سانچس اخراج شد. بایرن باید بیش از یک نیمه را با یک بازیکن کمتر ادامه می‌داد؛ شرایطی متفاوت با بازی رفت که حریفش دو اخراجی داشت.
اوگنتالر در رختکن منتظر پایان بازی ماند. بعدها دربارهٔ آن دقایق گفت: «چند بار دوش گرفتم، یک سیگار کشیدم.» در زمین، رئال همچنان به گل نیاز داشت و حمله می‌کرد؛ اما ژان‌ماری فاف در دروازهٔ بایرن مانع بزرگ‌تری‌شدن اختلاف شد. بازی با همان پیروزی ۱ بر ۰ رئال تمام شد. تیم مادریدی نتوانست برتری بازی رفت بایرن را جبران کند؛ نتیجهٔ مجموع، ۴ بر ۲ به سود نمایندهٔ آلمان بود.
صعود به وین، بدون جام
بایرن در آن فصل اروپایی، پیش از رئال از سد آیندهوون، آستریا وین و اندرلشت هم گذشته بود. در بازی خانگیِ یک‌چهارم نهایی، پنج بار دروازهٔ اندرلشت را باز کرده بود. این تیم با سابقهٔ ۳ قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا به فینال وین رسید و با بازیکنان باتجربه‌ای چون فاف، آندریاس برمه و ماتئوس به مصاف پورتو رفت؛ تیمی که در نیمه‌نهایی، دینامو کی‌یف را در هر دو بازی ۲ بر ۱ شکست داده بود.
فینال در ۲۷ مهٔ ۱۹۸۷ در ورزشگاه پراتر وین برگزار شد. ضربهٔ سر لودویگ کوگل بایرن را پیش انداخت. آرتور ژورژ، سرمربی پورتو، در بین دو نیمه کیم را بیرون کشید و ژواری، مهاجم برزیلی، را به زمین فرستاد. ژواری برای رابح ماجر موقعیت ساخت تا او با ضربهٔ پشت پا گل بزند؛ سپس ماجر برای ژواری توپ فرستاد و گل پیروزی پورتو به ثمر رسید. بایرن ۲ بر ۱ باخت و جام را نگرفت. بنابراین نیمه‌نهایی ۱۹۸۷، خاطرهٔ عبور از رئال و رسیدن به فینال است؛ نه بخشی از یک مسیر قهرمانی.
