ورود به بایرن در هجده‌سالگی
اولی هوینس در ۲۷سالگی مدیر بایرن مونیخ شد؛ پس از آنکه مصدومیت زانو اجازه نداد دوران بازی‌اش بیشتر ادامه پیدا کند. او پیش از نشستن پشت میز مدیریت، با بایرن سه بار قهرمان آلمان و سه بار قهرمان اروپا شده بود. دو گلش در بازی تکراری فینال جام باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۷۴، سهم مستقیمی در نخستین قهرمانی اروپایی باشگاه داشت. مسیر او از زمین مسابقه به مدیریت، یکی از فصل‌های مهم تاریخ بایرن است.
هوینس متولد ۵ ژانویهٔ ۱۹۵۲ در اولم است و در تابستان ۱۹۷۰، در هجده‌سالگی از تیم شهرش به بایرن پیوست. نخستین بازی بوندس‌لیگایی او برای باشگاه جدید، ۱۵ اوت همان سال برابر اشتوتگارت بود؛ مسابقه‌ای که با تساوی یک بر یک پایان یافت. او در همان فصل نخست، قهرمانی جام حذفی را تجربه کرد و در سال‌های بعد نیز در تیمی حضور داشت که به موفقیت‌های پیاپی در آلمان و اروپا رسید.
جام حذفی و سه قهرمانی پیاپی لیگ
در ۱۹ ژوئن ۱۹۷۱، بایرن در فینال جام حذفی آلمان به مصاف کلن رفت. دیدار در اشتوتگارت برگزار شد و بایرن پس از وقت اضافه با نتیجهٔ دو بر یک پیروز شد. این نخستین جام هوینس با بایرن بود؛ کمتر از یک سال پس از انتقالش از اولم. شروع موفق او در مونیخ با قهرمانی‌های لیگ ادامه پیدا کرد و جایگاهش در میان بازیکنان آن نسل بایرن تثبیت شد.
بایرن در فصل‌های ۱۹۷۱–۱۹۷۲، ۱۹۷۲–۱۹۷۳ و ۱۹۷۳–۱۹۷۴ سه بار پیاپی قهرمان بوندس‌لیگا شد. هوینس در هر سه فصل عضو این تیم بود و در مجموع دوران حضورش در بایرن، ۲۳۹ بازی بوندس‌لیگایی انجام داد و ۸۶ گل زد. این آمار تنها به مسابقات لیگ مربوط است و گل‌های او در رقابت‌های اروپایی را شامل نمی‌شود؛ از جمله دو گلی که در فینال سال ۱۹۷۴ به اتلتیکو مادرید زد.
دو گل در فینال تکراری
نخستین دیدار فینال جام باشگاه‌های اروپا میان بایرن و اتلتیکو مادرید در ۱۵ مه ۱۹۷۴ برگزار شد و پس از وقت اضافه با تساوی یک بر یک پایان یافت. برای تعیین قهرمان، دو تیم ۴۸ ساعت بعد، در ۱۷ مه دوباره روبه‌روی هم قرار گرفتند. این بار بایرن چهار بر صفر پیروز شد؛ هوینس دو گل زد و گرد مولر دو گل دیگر را به ثمر رساند. بایرن برای نخستین بار قهرمان اروپا شد.
بایرن در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ نیز جام باشگاه‌های اروپا را به دست آورد و در سال ۱۹۷۶ قهرمان جام بین‌قاره‌ای شد. هوینس در سطح ملی هم افتخارات مهمی داشت: او با آلمان غربی در سال ۱۹۷۲ قهرمان اروپا و در سال ۱۹۷۴ قهرمان جهان شد. کارنامهٔ ملی‌اش شامل ۳۵ بازی است. به این ترتیب، تا میانهٔ دههٔ هفتاد میلادی هم در فوتبال باشگاهی و هم با تیم ملی، مهم‌ترین جام‌ها را تجربه کرده بود.
مصدومیت و تغییر مسیر در ۲۷سالگی
مصدومیت طولانی‌مدت زانو، ادامهٔ دوران بازی هوینس را دشوار کرد. حضور او در بایرن تا پاییز ۱۹۷۸ ادامه داشت و سپس دوره‌ای کوتاه را در نورنبرگ گذراند. این بخش پایانی کارنامهٔ بازی او تا سال ۱۹۷۹ ادامه پیدا کرد؛ همان سالی که در ۲۷سالگی مسئولیت مدیریت بایرن را پذیرفت. بنابراین، ورودش به مدیریت پس از یک دوران طولانی بازی در دههٔ سوم زندگی نبود؛ خیلی زود ناچار شد مسیر حرفه‌ای تازه‌ای را آغاز کند.
بایرن از هوینس به‌عنوان جوان‌ترین مدیر تاریخ بوندس‌لیگا یاد می‌کند. او به باشگاهی بازگشت که بخش عمدهٔ دوران بازی‌اش را در آن گذرانده و قهرمانی‌های داخلی و اروپایی را با آن به دست آورده بود. این بار مسئولیتش بیرون از زمین بود و دورهٔ حضورش در مدیریت، بسیار طولانی‌تر از سال‌های بازی شد. نام هوینس به همین دلیل برای هواداران بایرن هم یادآور نسل قهرمان دههٔ هفتاد است و هم مدیریت باشگاه در دهه‌های بعد.
قهرمانی اروپا از جایگاهی دیگر
در ۲۳ مه ۲۰۰۱، بایرن بار دیگر به قهرمانی اروپا رسید و هوینس این بار مدیر باشگاه بود. فینال لیگ قهرمانان برابر والنسیا در میلان پس از وقت اضافه با تساوی یک بر یک به پایان رسید. اشتفان افنبرگ گل بایرن را در جریان مسابقه زد و تیم در ضربات پنالتی پنج بر چهار پیروز شد. هوینس که در نخستین قهرمانی اروپایی بایرن دو گل زده بود، حالا موفقیت تیم را از جایگاهی متفاوت دنبال می‌کرد.
او از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ نیز ریاست بایرن را بر عهده داشت؛ دوره‌ای که قهرمانی لیگ قهرمانان ۲۰۱۳ را در بر می‌گیرد. میان دو گل فینال ۱۹۷۴ و قهرمانی‌های اروپایی دوران مدیریتش، سال‌ها فاصله بود، اما هر دو بخش در کارنامهٔ او جای مهمی دارند. برای شناخت نقش هوینس در بایرن، باید این دو دوره را در کنار هم دید: بازیکنی که در نخستین فتح اروپا گل زد و مدیری که از ۲۷سالگی کار خود را آغاز کرد.
