وداعی با یک گل دیگر
وقتی فرانک ریبری در دقیقهٔ ۷۲ بازی با آینتراخت فرانکفورت گل زد، آخرین حضور خانگی‌اش برای بایرن به جشن قهرمانی پیوند خورد. ۱۸ مهٔ ۲۰۱۹ بود؛ او در دقیقهٔ ۶۱ به جای کینگزلی کومان وارد زمین شده بود و تنها ۱۱ دقیقه زمان خواست تا به فهرست گلزنان اضافه شود. بایرن آن روز ۵ بر ۱ پیروز شد و ریبری نهمین قهرمانی بوندس‌لیگای خود را جشن گرفت.
میان آن گل و روز معرفی‌اش در مونیخ، ۱۲ سال فاصله بود. بایرن ۷ ژوئن ۲۰۰۷ بازیکن تازه‌اش را که از مارسی آمده بود، با پیراهن شمارهٔ ۷ معرفی کرد؛ شماره‌ای که پیش از او بر تن مهمت شول بود. ریبری ۲۴ سال داشت. در ۳ ژوئیه، برای نخستین تمرینش در زبنر اشتراسه، هزاران هوادار و گروهی از خبرنگاران آمدند؛ استقبال از خریدی که فصل نخستش خیلی زود به موفقیت تیم کمک کرد.
دبل در مونیخ، جایزه در آلمان
ریبری نخستین فصلش را با ۱۱ گل و ۸ پاس گل در ۲۸ مسابقهٔ بوندس‌لیگا به پایان رساند. سهم او در جام حذفی نیز ۲ گل و ۴ پاس گل در ۵ بازی بود. بایرن که فصل قبل را بدون جام گذرانده بود، در پایان فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۸ هم قهرمان لیگ شد و هم جام حذفی را گرفت. شمارهٔ ۷ تازه، از همان ابتدا هم گل می‌زد و هم برای هم‌تیمی‌هایش فرصت می‌ساخت.
۱۵ اوت ۲۰۰۸، ریبری جایزهٔ فوتبالیست سال آلمان را دریافت کرد. او برای اثرگذاری در مونیخ به چند فصل زمان نیاز نداشت؛ آمار لیگ و جام حذفی، سهم مستقیمش را در حملهٔ بایرن نشان می‌داد. در کنار گل‌ها، پاس‌های گل نیز بخش مهمی از کارنامهٔ فصل نخستش بودند. این نقش دوگانه بعدها در مهم‌ترین بازی اروپایی دورانش هم دیده شد؛ جایی که نام گلزن روی تابلو روبن بود، اما ریبری در ساختن گل نقش داشت.
دو سهم در شب ومبلی
در فینال ۲۵ مهٔ ۲۰۱۳ مقابل دورتموند، همکاری ریبری و آرین روبن به هر دو گل بایرن کمک کرد. در دقیقهٔ ۶۰، آن دو در سمت چپ پاس ردوبدل کردند و ارسال زمینی روبن را ماریو مانژوکیچ به گل نخست تبدیل کرد. ایلکای گوندوغان از روی نقطهٔ پنالتی بازی را مساوی کرد و بایرن برای رسیدن به جام، به یک گل دیگر نیاز داشت. ریبری دوباره در شکل‌گیری همان گل نقش گرفت.
دقیقهٔ ۸۹، ریبری توپ بلند را کنترل کرد و با یک ضربهٔ کوتاه آن را در مسیر روبن گذاشت. روبن از میان مدافعان عبور کرد و گل برتری را زد؛ بایرن با پیروزی ۲ بر ۱ قهرمان اروپا شد. چند ماه بعد، ۲۹ اوت در موناکو، ریبری جایزهٔ بهترین بازیکن اروپا در فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳ یوفا را گرفت. او در رأی‌گیری نهایی بالاتر از لیونل مسی و کریستیانو رونالدو قرار گرفت و سال سه‌گانه‌اش را با یک افتخار فردی ادامه داد.
قرارهایی که تمدید شد
ماندن ریبری در مونیخ تنها به سال قهرمانی اروپا محدود نبود. ۲۳ مهٔ ۲۰۱۰، در جشن دبل بایرن در مارین‌پلاتس، تمدید قراردادش تا سال ۲۰۱۵ را به هواداران اعلام کرد. آن خبر در کنار جشن دو جام، ادامهٔ همکاری او با باشگاه را مشخص می‌کرد. ریبری پس از فصل نخستِ موفقش، برای سال‌های بیشتری در مونیخ ماند و همین تداوم، فرصت حضور در تیم سه‌گانهٔ ۲۰۱۳ را هم برای او فراهم کرد.
در ۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۷، دوباره در زبنر اشتراسه تمرین می‌کرد؛ دقیقاً ۱۰ سال پس از نخستین روز تمرینش با بایرن. در آن مقطع هفتمین قهرمانی لیگ خود را گرفته بود و قراردادش را نیز برای یک فصل دیگر تمدید کرده بود. فیلیپ لام از بازی خداحافظی کرده بود و هرمان گرلاند به کار در آکادمی باشگاه می‌رفت، اما ریبری هنوز برای فصل تازه آماده می‌شد. مسیر شمارهٔ ۷ در مونیخ به پایان نرسیده بود.
آخرین بازی خانگی، آخرین جام
آن مسیر تا پایان فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۹ ادامه یافت. در بازی پایانی لیگ برابر فرانکفورت، ریبری و روبن هر دو از روی نیمکت به زمین آمدند و هر دو گل زدند؛ ریبری در دقیقهٔ ۷۲ و روبن در دقیقهٔ ۷۸. برد ۵ بر ۱، هفتمین قهرمانی پیاپی لیگ را برای بایرن قطعی کرد. برای ریبری، آن روز پایان بازی‌های خانگی‌اش در آلیانتس آره‌نا بود؛ با گلی دیگر در همان ورزشگاهی که سال‌ها برایش بازی کرده بود.
جام حذفی هنوز باقی مانده بود. بایرن در فینال برلین، لایپزیگ را ۳ بر ۰ برد و فصل را با دبل تمام کرد؛ آخرین جام دوران ریبری در باشگاه هم به دست آمد. کارنامهٔ او در مونیخ با ۲۴ جام بسته شد: ۹ قهرمانی بوندس‌لیگا، ۶ جام حذفی و قهرمانی اروپا در ۲۰۱۳، بخشی از این مجموعه بود. از پیراهن شمارهٔ ۷ در روز معارفه تا گل دقیقهٔ ۷۲ در روز وداع، ریبری ۱۲ سال برای بایرن بازی کرد.
