والتر منکس پس از ۱۰ سال، به خواست خود از سمت نایبرئیس دوم بایرن مونیخ کنار میرود. قرار است مارکو پشیچ، مدیر باسابقه و تأثیرگذار بسکتبال بایرن مونیخ، در مجمع عمومی سالانه روز شنبه جانشین او شود. درهای محل برگزاری ساعت ۹:۳۰ بهوقت اروپای مرکزی باز میشود و برنامه رسمی از ساعت ۱۱ آغاز خواهد شد.
گفتوگو با مارکو پشیچ و والتر منکس
آقای پشیچ، والتر منکس معمولاً سخنرانی خود در مجمع عمومی سالانه را با این جمله آغاز میکرد: «من همان کسی هستم که هیچکس او را نمیشناسد؛ نایبرئیس دوم.» آیا شما به جمله آغازین خود فکر کردهاید؟
مارکو پشیچ: «نه. من برای مجمع عمومی سالانه بهعنوان یکی از ارکان باشگاه احترام بسیار زیادی قائلم و ابتدا باید اعضا در آنجا مرا تأیید کنند. تا پیش از آن، فکر نمیکنم درست باشد که مفصل درباره این مسئولیت احتمالی صحبت کنم. والتر با همدلی منحصربهفردش در ۱۰ سال گذشته به چهرهای محبوب و نمادین در میان اعضا تبدیل شده است. شاید من هم در آینده مثل او بیشتر جوراب قرمز بپوشم؛ باید دربارهاش فکر کنم (با لبخند).»
آقای منکس، چرا مارکو پشیچ را جانشین ایدئال خود در سمت نایبرئیس دوم بایرن مونیخ میدانید؟
والتر منکس: «چون او حدود ۱۵ سال در یکی از سمتهای مدیریتی کلیدی بخش بسکتبال ما تجربه اندوخته و این تجربه ارزشمند میتواند به سود همه بخشهای باشگاه باشد. مارکو واقعاً روح بایرن را از نظر ورزشی، مالی و انسانی در وجود خود پذیرفته است. نمیتوانستم جانشینی بهتر از او بخواهم. هیئترئیسه ما کاملاً استوار است و با حضور مارکو نیز همینطور خواهد ماند.»
پس از ۱۰ سال، چه چیزی بیش از همه در ذهن شما باقی مانده است؟
والتر منکس: «بدون تردید یکی از مهمترین لحظات، قهرمانی در لیگ قهرمانان سال ۲۰۲۰ بود؛ فقط حیف که بهدلیل همهگیری کرونا هواداران حضور نداشتند. مراسم وداع با فرانتس بکنباوئر و بزرگداشت تأثیرگذار او در آلیانتس آرنا را نیز هرگز فراموش نمیکنم؛ آن مراسم عمیقاً مرا تحت تأثیر قرار داد. همچنین دیدارهای فراوانم با مدیران بخشهای مختلف همیشه در خاطرم خواهد ماند؛ افرادی که در کانون توجه نیستند، اما ستونهای این باشگاهاند و بایرن مونیخ را به باشگاهی که امروز میشناسیم تبدیل کردهاند. حمایت از جوانان بسیاری که در این باشگاه مسیر رشد خود را طی کردند، برایم افتخار و لذتی بزرگ بود. اکنون فصلی از زندگی من به پایان میرسد که هرگز نمیخواستم فرصت تجربهکردنش را از دست بدهم.»
چرا تصمیم گرفتید اکنون از سمت خود کنار بروید؟
والتر منکس: «باید نیروهای تازهتر و جوانتری را وارد باشگاه کنیم و هربرت هاینر، رئیس باشگاه، با آیندهنگری زیادی روی این موضوع کار میکند. من در آستانه ۸۰سالگی دیگر نماینده نسل جوان باشگاه نیستم. معتقدم وقتی جانشین مناسبی پیدا شده است ــ و اکنون چنین فردی را یافتهایم ــ نباید به مقام خود چسبید. در زاورلاند، زادگاه من، ضربالمثلی داریم که میگوید: “مزرعه از کشاورز مهمتر است.” از هربرت هاینر و همکارم دیتر مایر بابت سالها همکاری مبتنی بر اعتماد صمیمانه تشکر میکنم. میخواهم بر نکته دیگری نیز با تأکید فراوان پافشاری کنم و خوشحال میشوم در این مصاحبه برجسته شود؛ چون به باور من باید اصل راهنمای هر کسی باشد که مانند من با تمام وجود به یک هدف، اندیشه یا جامعه متعهد است؛ در مورد ما، به بایرن مونیخ.»
این اصل راهنما چیست؟
والتر منکس: «مسئولیت میآید و میرود، اشتیاق ماندگار است و دوستی دوام میآورد!»
شعار زیبایی است که ارزش دارد آن را سرلوحه قرار دهیم. آقای پشیچ، چه چیزی در پذیرفتن مسئولیت نایبرئیسی برای شما جذاب است؟
مارکو پشیچ: «من همهچیزم را مدیون بایرن مونیخ هستم؛ این باشگاه به زندگی من و خانوادهام شکل داده است. خود این مقام برایم جذابیت ندارد، چون آن را افتخاری بزرگ میدانم. آنچه برایم جذاب است، مسئولیت حضور در کنار تمام باشگاه، حمایت از آن و کمک به آن است. این موضوع برایم جالب و الهامبخش است، چون فرصتی فراهم میکند تا بخشی از آنچه گرفتهام به باشگاه بازگردانم. یکی از نقاط قوت بزرگ بایرن مونیخ این است که افرادی با چندین دهه تجربه در باشگاه حضور دارند و در عین حال آمادهاند مسئولیت را به نسل بعد بسپارند. مهمترین مسئله برای من این است که دانش آنها را از دست ندهیم و از آن استفاده کنیم؛ چون بایرن مونیخ دقیقاً با همین ویژگی شناخته میشود: اینکه دیانای باشگاه به نسل بعد انتقال پیدا میکند.»
بایرن مونیخ دقیقاً با همین ویژگی شناخته میشود: اینکه دیانای باشگاه به نسل بعد انتقال پیدا میکند.
مارکو پشیچ
اعضای باشگاه چه انتظاری میتوانند از شما داشته باشند؟
مارکو پشیچ: «اگر اعضا مرا تأیید کنند، تضمین میکنم با همان اشتیاق و محبتی که در دوران فعالیتم در بسکتبال نشان دادم، در خدمت باشگاه باشم. نقشم متفاوت خواهد بود، اما همچنان برای حل مشکلات و ارائه ایدههای تازه حضور خواهم داشت. پیش از هر چیز، گفتوگوهای زیادی انجام میدهم و مهمتر از آن، گوش خواهم داد تا بفهمم چه مسائلی اهمیت دارند و افرادی که سالها این مجموعه را شکل دادهاند چگونه فکر میکنند. یکی از درسهای مهمی که از روند توسعه بسکتبال ما آموختم این بود که موفقیت پایدار هرگز فقط به تیم داخل زمین وابسته نیست؛ انسانها، ساختارها، فرهنگ و مسئولیتها همواره نقشی تعیینکننده دارند.»
در مجمع عمومی سال گذشته، در میان تشویق گسترده حاضران بهعنوان عضو افتخاری انتخاب شدید. آن لحظه برای شما چگونه بود؟
مارکو پشیچ: «کاملاً غافلگیر شدم و اصلاً انتظارش را نداشتم. وقتی واکنش حاضران در سالن، اعضا، خانوادهام و همسرم را دیدم ــ همسرم تمام ماجرا را از من مخفی نگه داشته بود ــ بسیار احساساتی شدم. آن لحظه واقعاً یکی از زیباترین لحظات زندگیام بود. من یکی از معدود افرادی در باشگاه هستم که مسیر حرفهای خود را مدیون اعضا هستند. وقتی بایرن مونیخ در سال ۲۰۱۰ فعالیت بسکتبال خود را حرفهای کرد، رأی اعضا تعیینکننده بود. اگر اعضا گفته بودند “این کار را انجام نمیدهیم”، چنین مسیر حرفهای و چنین زندگیای برای من ممکن نمیشد. نسبت به اعضا و باشگاه عمیقاً احساس قدردانی میکنم و در عین حال مسئولیت بزرگی بر دوش خود میبینم تا همیشه شایسته اعتمادی باشم که به من شده است.»
آقای منکس، یکی از باورهای اصلی شما این است: «بدون ورزش همگانی، ورزش قهرمانی وجود ندارد و بدون ورزش قهرمانی نیز ورزش همگانی شکل نمیگیرد.» کمی بیشتر درباره آن توضیح میدهید؟
والتر منکس: «ورزش همگانی و ورزش قهرمانی یکدیگر را تقویت میکنند. ورزش قهرمانی که بایرن مونیخ نماد آن است، به جوانان انگیزه میدهد خودشان ورزش کنند؛ در روستا، منطقه یا هر جایی که زندگی میکنند، چه فوتبال باشد، چه بسکتبال، تنیس روی میز، شطرنج یا رشتههای دیگر. کسی که در کودکی از ورزش لذت ببرد، میتواند بعدها به دستاوردهای بزرگی برسد. تیمهای حرفهای ما کودکان را تشویق میکنند که ورزش را امتحان کنند. هر بازیکن حرفهای نیز روزی کارش را با لگد زدن به یک قوطی حلبی یا پرتاب آن داخل سطل آغاز کرده است.»
آقای پشیچ، چه تجربه مشخصی از مدیریت در ورزش حرفهای میتوانید به مسئولیت جدید خود منتقل کنید؟
مارکو پشیچ: «بهویژه در سالهای نخست، برای بهرسمیتشناختهشدن بسکتبالیستها سخت جنگیدم و مسیر طولانیای را پشت سر گذاشتیم. به همین دلیل میتوانم احساس بخشهایی را که کمتر در کانون توجه قرار دارند درک کنم. مهمترین کار این است که به آنها توجه کنیم. باید در کنارشان باشیم؛ نهفقط هنگام پیروزی، بلکه در زمان شکست نیز. باید بپرسیم چه مشکلاتی وجود دارد و چگونه میتوانیم از این بخشها هم بیاموزیم، چون افراد متعهدی در آنها فعالیت میکنند که درون باشگاه تجربه به دست میآورند. همیشه معتقد بودهام ورزشکاران، چه در ورزش قهرمانی و چه در ورزش همگانی، بهترین سفیران هستند. این تجربه را فقط درون باشگاه به دست نیاوردهام. میدانم ورزش چگونه کار میکند و شکست چه معنایی دارد. همچنین میدانم گاهی بزرگترین اشتباهات را زمانی مرتکب میشوید که تصور میکنید پیروز شدهاید. همه این تجربهها را میتوانم به مسئولیت جدیدم منتقل کنم.»
شما سالهاست با اولی هوینس و هربرت هاینر دوستی نزدیکی دارید؛ دو چهره کلیدی باشگاه. آیا رابطه کاریتان با آنها تغییر خواهد کرد؟
مارکو پشیچ: «احتمالاً بیش از هر کس دیگری از این دو نفر آموختهام و احترام بسیار زیادی برایشان قائلم. در گذشته گفتوگوهای فراوانی داشتیم و همیشه همنظر نبودیم، اما در نهایت همواره با همکاری یکدیگر راهحل درست را برای باشگاه پیدا کردیم. این موضوع تغییر نخواهد کرد.»
آقای منکس، تعهد اجتماعی بایرن مونیخ تا چه اندازه اهمیت دارد؟
والتر منکس: «در دوران حضورم در باشگاه، گفتوگو با شارلوته کنوبلوخ، رئیس جامعه یهودیان مونیخ، و بازماندگان هولوکاست مانند آبا نائور تأثیر ویژهای بر من گذاشت. این دیدارها یادآوری میکنند که چرا طرح “قرمز علیه نژادپرستی”، بهخصوص در دوران کنونی، اهمیتی بسیار زیاد دارد. یک باشگاه بزرگ باید موضع بگیرد؛ به نظر من اکنون بیش از هر زمان دیگری. طردکردن دیگران؟ در حضور ما جایی ندارد. دوقطبیشدن جامعه؟ ما با رفتار خود نشان میدهیم که تنوع چگونه ما را غنیتر میکند. ارزشهایمان را نیز به دیگران انتقال میدهیم. وقتی آبا نائور بهار امسال در کمپ باشگاه برای استعدادهای جوان ما از زندگیاش گفت، آگاهانه در انتهای سالن ایستادم و تماشا کردم. نوجوانان ۱۴ و ۱۵ ساله را دیدم که با تمام وجود به تکتک حرفهای او گوش میدادند. چنین دیدارهایی مهماند و بایرن مونیخ بهعنوان یک الگو در این زمینه نقشی حیاتی دارد. بسیار امیدوارم باشگاهی مانند افسی کیرشهوندم، باشگاه زادگاه من، و سایر باشگاهها نیز با جدیت بیشتری به این موضوعات بپردازند؛ چون بایرن مونیخ تعهدی بلندمدت به آنها دارد.»
مسئولیت میآید و میرود، اشتیاق ماندگار است و دوستی دوام میآورد!
والتر منکس
شما همیشه از حامیان جدی طرح «زام اکتیو» برای ترویج تحرک بدنی بودهاید. چرا فعالماندن از نظر جسمی و ذهنی، بهویژه برای کودکان و جوانان، اهمیت دارد؟
والتر منکس: «به نظر من کودکان زمان بیش از حدی را با تلفن همراه سپری میکنند؛ از سنی بسیار پایین، بهدفعات زیاد و برای مدتی طولانی. آنها باید این زمان را صرف فعالیت بدنی کنند؛ پیادهروی بروند، بدوند یا بازی جستوجوی گنج انجام دهند، همانطور که ما در کودکی بازی میکردیم. با فریدریش یان، پدر ژیمناستیک آلمان، همعقیدهام: تازهنفس، پارسا، شاد و آزاد. شاید امروزه این عبارت را کمتر بشنوید، اما معتقدم به همان اندازه گذشته، امروز هم مصداق دارد.»
آقای پشیچ، در چند ماه گذشته بایرن مونیخ نسبت به قبل سهم کمتری در زندگی شما داشته است. از این پس شرایط برای والتر منکس هم همینطور خواهد بود. چه توصیهای به او دارید؟
مارکو پشیچ: «مطمئنم او و همسرش پترا همهچیز را تحت کنترل دارند. والتر به هیچ توصیهای نیاز ندارد؛ فقط از او میخواهم همیشه در دسترس باشد.»
آقای منکس، شما چه توصیهای برای مارکو پشیچ دارید؟
والتر منکس: «هر از گاهی لپتاپت را ببند و بهجای آن سراغ گفتوگوی رودررو برو. بایرن مونیخ اعضای زیادی دارد و تکتک آنها میخواهند بهعنوان یک انسان دیده شوند، چون شایسته آن هستند. تو همه ویژگیهای لازم را داری تا به بهترین نایبرئیس دوم تاریخ بایرن مونیخ تبدیل شوی.»
متن کامل این گفتوگو در شماره نوامبر مجله اعضای بایرن مونیخ، «۵۱»، منتشر شده است.







