از تیمِ ستاره‌ها تا تیمِ برنده
فصل ۱۹۹۵–۹۶ برای بایرن با یک تناقض شروع شد: فهرستی پر از نام‌های بزرگ، از لوتار ماتئوس تا یورگن کلینزمن و مهدی شوله، اما تیمی که هنوز به انسجام کامل نرسیده بود. خود باشگاه بعدها یادآوری کرد که آغاز طوفانی در بوندس‌لیگا، خیلی زود جای خود را به اصطکاک، شکست و حاشیه داد؛ با این‌حال، در اروپا ماجرا شکل دیگری داشت. بایرن در مسیر رسیدن به فینال، از مسکو تا لیسبون و بارسلونا، با اقتدار و در بسیاری از بازی‌ها با برتری روشن پیش رفت. ((
در این معنا، فینال ۱۹۹۶ فقط آخرین گام نبود؛ نتیجهٔ یک فصلِ دوپاره بود. بایرن در لیگِ داخلی هنوز به‌دنبال تعادل می‌گشت، اما در اروپا انگار نقشِ واقعی خود را پیدا کرده بود: تیمی که می‌توانست فشار را به فوتبالِ سرد و دقیق تبدیل کند. همین دوگانگی، روایت این قهرمانی را جذاب می‌کند؛ چون نشان می‌دهد بایرن همیشه از مسیرِ زیبایی‌شناسی صرف به قهرمانی نرسیده، بلکه گاهی از دلِ بی‌نظمی هم به نظم رسیده است. ((
فینالی دو‌مرحله‌ای، با ضربهٔ نهایی در بوردو
فینال آن زمان هنوز رفت‌وبرگشت داشت و بایرن در بازیِ رفتِ مونیخ، با گل‌های توماس هلمر و مهدی شوله ۲–۰ پیروز شد. باشگاه در صفحهٔ رسمی جام ۱۹۹۶ نام ترکیب، تاریخ و گل‌زنان را ثبت کرده: مسابقهٔ اول در اول ماه مه برگزار شد و بایرن با برتریِ دوگله، عملاً نیمی از راه را رفت. همین نتیجه به بوردو وزنِ روانیِ زیادی تحمیل کرد، چون مهمان آلمانی می‌دانست که لازم نیست به‌دنبال نمایشِ پرزرق‌وبرق باشد؛ کافی بود ساختار خود را حفظ کند. ((
در بازیِ برگشت، بایرن دقیقاً همان‌طور که تیم‌های بزرگِ اروپایی باید عمل کنند، فضا را بست و در زمان‌های کلیدی ضربه زد. مهدی شوله، امل کوستادینوف و یورگن کلینزمن گل زدند و بایرن ۳–۱ برد تا مجموعاً ۵–۱ برندهٔ فینال شود. گزارش یوفا هم تأکید می‌کند که کلینزمن با گلِ بازیِ برگشت، پانزدهمین گلش در آن فصلِ جام یوفا را ثبت کرد؛ آماری که نقش او را به‌عنوان چهرهٔ تعیین‌کنندهٔ آن مسیر برجسته می‌کند. ((
بکن‌باوئر و بازتعریفِ قدرت بایرن
اهمیت این جام فقط در خودِ جام نبود، بلکه در جایگاهی بود که برای بایرن ساخت. در منابع رسمی باشگاه آمده است که این قهرمانی، بایرن را پس از جام قهرمانی اروپا و جام برندگان جام، به سومین باشگاهی بدل کرد که هر سه جام بزرگ اروپایی را برده است؛ یعنی موفقیتی که فراتر از یک فینال یا یک فصل بود. در عمل، این همان لحظه‌ای بود که بایرن از «مدعیِ بزرگ» به «نهادِ تثبیت‌شدهٔ اروپا» ارتقا یافت. ((
در پشتِ صحنه، چهرهٔ محوریِ این بازتعریف فرانز بکن‌باوئر بود؛ همان کسی که در میانهٔ فصل هدایت تیم را در دست گرفت و به ترکیبی که از نظر نام‌ها شلوغ بود، شکلِ کاربردی داد. خود متنِ باشگاه تصریح می‌کند که بکن‌باوئر تیم را تا نخستین جام اروپایی پس از بیست سال رساند و همین قهرمانی، آغازِ دوره‌ای بود که بایرن دوباره عادتِ برنده شدن در صحنه‌های بزرگ را بازآموخت. به‌این‌ترتیب، ۱۹۹۶ بیش از آن‌که یک یادگارِ نوستالژیک باشد، آغازِ یک استاندارد تازه بود. ((
ردّی که تا نسل‌های بعد ماند
این قهرمانی در حافظهٔ باشگاه به‌عنوان یک «نقطهٔ وصل» مانده است؛ پلی میان بایرنِ دههٔ ۷۰ و امپراتوریِ بعدیِ باشگاه در قرن بیست‌ویکم. در گالریِ رسمی تولد ۵۰ سالگی بکسنت لیزارازو، بایرن حتی از دیدارِ نخست او با باشگاه هم از دلِ فینال ۱۹۹۶ یاد می‌کند؛ صحنه‌ای که لیزارازو پیش از بازیِ برگشتِ بوردو با لوتار ماتئوس دست‌گرمیِ نمادین انجام داد. این جزئیات نشان می‌دهد که فینال فقط یک نتیجه نبود، بلکه گره‌گاهِ چند سرنوشت بود. ((
از آن پس، ۱۹۹۶ به یک مرجع تبدیل شد: برای سنجشِ بایرنِ در حالِ ساخت، برای سنجشِ مربی‌ای که از دلِ آشوب قهرمانی ساخت، و برای سنجشِ تیمی که فهمید در اروپا لازم نیست همیشه با براق‌ترین فوتبال برنده شد؛ گاهی کافی است دقیق، صبور و بی‌رحم باشی. به همین دلیل، این فینال در تاریخ بایرن فقط یک جامِ دیگر نیست؛ نمونه‌ای است از این‌که چرا این باشگاه هر بار که به صحنهٔ بزرگ می‌رسد، از خودش انتظارِ قهرمانی دارد. ((
