دفاع چپی با شماره یک مهاجم؟ شاید انتخابی غیرمعمول باشد، اما شماره ۱۱ کاملاً با ویژگیهای ناتانیل براون، بازیکن جدید بایرن مونیخ، همخوانی دارد. خرید تابستانی بایرن که همتیمیهایش او را «نِنه» صدا میزنند، در گفتوگو با مجله اعضای باشگاه «۵۱» از ذهنیت هجومی خود و جاهطلبیای گفته که حتی در کودکی هم او را به ادامه دویدن ترغیب میکرد.
گفتوگو با ناتانیل براون
نِنه، همه تصور میکردند یک دفاع چپ جدید جذب کردهایم، اما ناگهان تو را در پست شماره ۱۰ دیدیم. اگر کسی بپرسد چه نوع فوتبالیستی هستی، چه پاسخی میدهی؟
«میگویم فوتبالیستی باهوش هستم [میخندد]. همیشه از فوتبال لذت میبرم، ذهنیتی هجومی دارم و بسیار جاهطلبم. فرقی نمیکند در خط دفاع باشم یا حمله؛ میخواهم با تواناییهایم بر روند بازی تأثیر بگذارم.»
هیچ تردیدی وجود نداشت. از همان ابتدا برایم روشن بود که میخواهم به بایرن مونیخ بپیوندم.
ناتانیل براون
در ردههای پایه، هافبک میانی بودی. چطور به دفاع چپ تبدیل شدی؟
«در تیم زیر ۱۷ سال نورنبرگ هنوز در پست شماره ۱۰ بازی میکردم، اما متوجه شدم شاید برای آن پست بهاندازه کافی خوب نباشم و احتمالاً فرصت زیادی برای بازی پیدا نکنم. وقتی دو دفاع چپ تیم مصدوم شدند، پتر گایداروف، سرمربی وقت ما که بعدها در بایرن هم فعالیت کرد، پیشنهاد داد من را در آن پست به میدان بفرستد. عملکرد نسبتاً خوبی داشتم و او همچنان به من اعتماد کرد. به همین دلیل امروز دفاع چپ هستم و قدردان اویم. اگر آن تصمیم را نمیگرفت، شاید حالا در بایرن مونیخ نبودم.»
در بایرن شماره ۱۱ را انتخاب کردی؛ شمارهای که بیشتر با مهاجمان شناخته میشود و بازیکنانی مانند کارل-هاینتس رومنیگه، ایویتسا اولیچ و لوکاس پودولسکی آن را پوشیدهاند. شماره ۱۱ چطور با یک دفاع چپ جور درمیآید؟
«بعضیها از انتخابم تعجب کردند، اما واقعیت این است که شمارههای زیادی باقی نمانده بود. حتی شماره ۲۱ که در فرانکفورت میپوشیدم نیز در اختیار بازیکن دیگری بود. بنابراین با خودم گفتم چرا چیز تازهای را امتحان نکنم؟ چرا شماره ۱۱ نه؟ من میتوانم در نقش هجومی هم بازی کنم، بنابراین از جهتی این شماره به من میآید. شاید قرار بوده همین اتفاق بیفتد و این هم چیز خوبی است.»
چه چیزی بایرن مونیخ را تا این اندازه برایت جذاب کرد؟
«کاملاً صادقانه بگویم، هرگز فکر نمیکردم بایرن با من تماس بگیرد. بعد هم همهچیز خیلی سریع اتفاق افتاد. وقتی مدیر برنامههایم از علاقه بایرن خبر داد، بلافاصله گفتم نمیخواهم درباره پیشنهاد دیگری چیزی بشنوم. من اهل بایرن هستم، میتوانم در آلمان بمانم و به بهترین تیم کشور و یکی از بزرگترین باشگاههای جهان بپیوندم. علاوه بر این، گفتوگوهایی با باشگاه و سرمربی داشتم. خانواده و دوستانم نیز همگی هواداران پرشور بایرن هستند. بنابراین هیچ تردیدی وجود نداشت. از همان ابتدا برایم روشن بود که میخواهم به بایرن مونیخ بپیوندم.»
یک بار گفتی بدترین احساس این است که پس از مسابقه بخوابی و بدانی بهاندازه کافی جسور نبودهای. چطور به این نتیجه رسیدی؟
«رسیدن به اعتمادبهنفس در بازی برای من یک فرایند بود. در ابتدای دوران حرفهایام، اغلب در تمرینات خودم را عقب میکشیدم. وقتی در ۱۸ سالگی به تیم بزرگسالان پیوستم، بسیار مضطرب بودم. شبها اغلب با خودم فکر میکردم: کاش بیشتر توپ میخواستم و بیشتر در جریان بازی قرار میگرفتم. شاید به همین دلیل نخستین بازیام کمی دیرتر از انتظار انجام شد. سرانجام به خودم گفتم: بیخیال! حتی اگر اشتباه کنم، باز هم توپ خواهم خواست. هیچچیز بدتر از این نیست که بعد از مسابقه فکر کنی: کاش خودم را عقب نمیکشیدم. حالا در این زمینه عملکرد بسیار خوبی دارم.»
هیچچیز بدتر از این نیست که بعد از مسابقه فکر کنی: کاش خودم را عقب نمیکشیدم.
ناتانیل براون
خانواده و دوستانت در آمبرگ هنوز چه نقشی در زندگی تو دارند؟
«نقش بسیار مهمی دارند. هر زمان بتوانم به خانه برمیگردم. حتی تابستان امسال پس از جام جهانی، چند روزی را آنجا گذراندم تا خانواده و دوستانم را ببینم. در آمبرگ بزرگ شدم، مثل هر کودک دیگری به مدرسه رفتم و گوشهوکنار شهر را میشناسم. به همین دلیل همیشه دلم میخواهد به آنجا برگردم. وقتی به مرکز شهر میروم، مردم مرا میشناسند، بسیار مهرباناند و از موفقیتم خوشحال میشوند. این حس حضور در خانه واقعاً دلنشین است.»
زمانی در مدرسه، در یک مسابقه دوی خیریه بیش از ۲۰ کیلومتر دویدی و در نهایت مجبور شدند جلویت را بگیرند. چه اتفاقی افتاد؟
«۱۰ ساله بودم و هدف اولیهام در واقع فقط پنج دور بود، اما بعد به دویدن ادامه دادم، چون واقعاً لذتبخش بود. در نهایت ۲۲ یا ۲۳ دور دویدم. میخواستم باز هم ادامه بدهم، اما مادرم و معلمها گفتند هوا بیش از حد گرم است و نمیخواستند از حال بروم. به همین دلیل مرا از مسابقه بیرون آوردند. بااینحال برنده شدم و فکر میکنم رکورد هنوز هم در اختیار من است.»
آیا دیگران همان زمان هم در تو جاهطلبیای را میدیدند که حالا تو را تا بایرن مونیخ رسانده است؟
«احتمالش زیاد است. راستش را بخواهید، صرفاً دویدن را چندان دوست ندارم، اما در ۱۰ سالگی مصمم بودم بهترین دانشآموز مدرسه باشم. در مسابقه فوتبال هم شرایط مشابهی دارم. حتی وقتی انرژیام رو به پایان است، به خودم میگویم باید ادامه بدهم.»
