لحظاتی تأثیرگذار، قدردانی عمیق و آغاز فصلی تازه برای نسل بعدی؛ یکی از مهمترین بخشهای مجمع عمومی سالانه بایرن مونیخ به انتقال مسئولیتی ویژه اختصاص داشت. والتر منهکس پس از ۱۰ سال اثرگذار، سمت نایبرئیس دوم باشگاه را به مارکو پشیچ واگذار کرد. هربرت هاینر، رئیس بایرن مونیخ، در سخنانی صمیمانه از عضو پیشین هیئترئیسه تقدیر کرد و سپس پشیچ با نطقی پرشور درباره آینده مشترک باشگاه، اعضا را خطاب قرار داد.
در بایرن مونیخ، این انسانها و ارزشهایشان هستند که شالوده باشگاه را در کنار یکدیگر نگه میدارند. اعضای باشگاه با تشویق ایستاده، از منهکس بهدلیل یک دهه تلاش خستگیناپذیر قدردانی کردند و پشیچ نیز با سخنانی گرم و رو به آینده، فصل تازهای را آغاز کرد.
قدردانی هاینر از منهکس: «استعداد ویژه تو، توجه به آدمهاست»
هاینر در آغاز سخنان احساسی خود، اعضای حاضر را به سفری ویژه در زمان برد؛ مونتری مکزیک در جام جهانی ۱۹۸۶. منهکس بهعنوان تماشاگر در ورزشگاه حضور داشت و هنگام بازی برابر تیم میزبان، در صف خرید نوشیدنی ایستاده بود که متوجه مادری با سه فرزند شد که از گرمای شدید رنج میبردند. او بیدرنگ برای آن خانواده نوشیدنی خرید. آن زن مارتینا رومنیگه بود که کمی بعد منهکس را به همسرش، کارل-هاینتس، معرفی کرد. این دیدار سرآغاز دوستی عمیقی شد. این کارآفرین اهل منطقه زاورلاند بعدها به عضویت هیئت مشورتی اداری باشگاه درآمد و پس از آن، اولی هوینس با او تماس گرفت تا سمت نایبرئیس دوم را بر عهده بگیرد.
هاینر تأکید کرد: «اعضای محترم، این داستان کاملاً شخصیت والتر را نشان میدهد؛ تو همیشه آدمهای اطرافت را میبینی و به آنها توجه میکنی. والتر عزیز، این استعداد ویژه توست.» منهکس طی ۱۰ سال، وظایفش را با انسانیت، شور زندگی و اشتیاق انجام داد؛ چه در دیداری با هواداران در ماینتس، چه هنگام ملاقات با بیخانمانها در تور تابستانی آئودی در سئول و چه زمانی که پس از فینال جام حذفی تیم زنان بایرن، بیمقدمه روی یک چهارپایه لق رفت تا همه حاضران بتوانند سخنانش را بشنوند.
منهکس نیازی به دفتر دائمی در زابنر اشتراسه نداشت. هاینر یادآوری کرد: «راهروها دفتر تو بودند؛ همیشه بهدنبال ارتباط با کارکنان بودی و نخستین پرسشت همواره این بود: حالت چطور است؟» او بهعنوان صاحب یک کسبوکار متوسط و فردی متواضع، همواره انرژی و دوراندیشی خود را به کار میگرفت؛ حتی در روزهای پایانی مسئولیتش که از محل طرح توسعه آتی دفتر مرکزی باشگاه بازدید کرد. جمله همیشگی او هنگام ورود به مجموعه باشگاه، «چیزی در صندوق باقی مانده؟»، به یکی از ویژگیهای دوستداشتنیاش تبدیل شده بود.
منهکس تصمیم خود را با همان روحیه همیشگیاش درباره اهمیت جمع توضیح داد: «مجموعه از فردی که آن را اداره میکند مهمتر است.» او احساس میکرد زمان آن رسیده که راه را برای نسل بعدی باز کند. منهکس برای آنکه پشیچ بتواند کارش را به بهترین شکل آغاز کند، یادداشتی دستنویس برای جانشین خود گذاشت. هاینر در میان تشویق بلند حاضران پیشنهاد کرد که منهکس به عضویت افتخاری بایرن مونیخ درآید و گفت: «خانواده بایرن مونیخ بسیار بزرگ است. نهتنها همیشه از تو به نیکی یاد خواهیم کرد، بلکه همواره تو را در قلبمان نگه میداریم، چون قلب آدمها را لمس میکنی.»
معرفی مارکو پشیچ؛ ورزش بهعنوان خانه و مسئولیت
سپس پشیچ پشت تریبون قرار گرفت. این مدیر ۴۹ ساله با وجود نزدیک به ۱۵ سال فعالیت موفق در رأس بسکتبال بایرن مونیخ، اضطراب محسوس خود را پنهان نکرد. او گفت در نخستین نشست خبریاش در تابستان ۲۰۱۱ مضطرب بوده، اما اکنون مقابل اعضا ایستاده است؛ «مقابل کسانی که بنیان بایرن مونیخ را شکل میدهند و من احترام بسیار زیادی برای این موضوع قائلم.»
پشیچ در ادامه بخشی شخصی از مسیر زندگی خود را روایت کرد. زمانی که در سال ۱۹۸۷ و در دوران نوجوانی همراه خانوادهاش به آلمان آمد، حتی یک کلمه آلمانی نمیدانست و هیچکس را نمیشناخت. این ورزش بود که حس تعلق را به او بخشید: «چون در ورزش، برای درک یکدیگر لازم نیست به یک زبان صحبت کنید. هدفی مشترک دارید و اعتماد، همبستگی و مسئولیتپذیری را میآموزید.»
پشیچ بلافاصله پس از آغاز کارش در زابنر اشتراسه در سال ۲۰۱۱ دریافت که این فرهنگ تا چه اندازه در بایرن مونیخ ریشه دارد. تنها یک هفته از شروع کارش گذشته بود که کسی در زد. اشتفان هامان، کاپیتان تیم، پشت در ایستاده بود و کسی که خودرو را میراند، کسی نبود جز باستین شوایناشتایگر. شوایناشتایگر آن بعدازظهر سه تا چهار ساعت از وقتش را صرف کرد تا مونیخ، از جمله مناطق مسکونی و مدرسههای احتمالی برای پسر پشیچ، را به این تازهوارد نشان دهد.
پشیچ توضیح داد: «وقتی آن شب در خانه نشسته بودم، با خودم فکر کردم: باورنکردنی است. همانجا دو موضوع را فهمیدم؛ نخست اینکه اگر کسی چنین رفتاری با من دارد، وظیفه دارم آن را به دیگران منتقل کنم. دوم اینکه حتماً شخص دیگری در مقطعی این نگرش را با رفتار خود به او آموخته است.» پشیچ همین فرهنگ استقبال و توجه متقابل را در بخش بسکتبال نهادینه کرد و اکنون میخواهد آن را به سراسر هیئترئیسه منتقل کند.
مسئولیت در قبال همه بخشها؛ شنیدن، درک کردن و اقدام
پشیچ با احترام فراوان، مستقیم خطاب به سلف خود گفت: «والتر عزیز، تو سالهای زیادی این مسئولیت را با تعهد و اشتیاق فراوان بر عهده داشتی. میخواهم احترام و قدردانی خود را بابت این موضوع ابراز کنم.» او نامه دستنویس منهکس را در محلی ویژه، کنار گواهی عضویت افتخاریاش نگهداری میکند؛ عنوانی که اعضای باشگاه سال گذشته به پشیچ اعطا کرده بودند.
پشیچ دیدگاه روشنی را برای مسئولیت جدید خود مطرح کرد: «امروز اینجا نایستادهام تا نایبرئیس بسکتبال شوم. میخواهم مسئولیت همه رشتههای ورزشی زیر نظر خود را بر عهده بگیرم؛ ورزش همگانی به همان اندازه ورزش حرفهای، و همچنین ورزشکاران، مربیان، استعدادهای جوان و داوطلبان پرشمار ما.» او گفت قصد ندارد وارد بخشهای مختلف شود و به افراد بگوید رشته ورزشیشان چگونه اداره میشود؛ بلکه میخواهد گوش دهد، شرایط را درک کند و همراه دیگران به راهحل برسد. پشیچ افزود: «سنت و آینده در تضاد با یکدیگر نیستند. لازم نیست همهچیز را تغییر دهیم، اما نباید درجا بزنیم.»
«برای بایرن مونیخ زندگی کنید»؛ تأکید روشن بر «میا سن میا»
پشیچ در پایان سخنانش، تعریف خود را از سبک زندگی سرخوسفیدها ارائه کرد: «برای من، میا سن میا فقط یک شعار نیست؛ یک نگرش به زندگی است. نگرشی که آن را در زندگی روزمره، در نحوه رفتار با یکدیگر، در موقعیتهای دشوار و در شیوه پذیرش مسئولیت نشان میدهید.»
مهمتر از همه، این نگرش بر یک اصل استوار است: «ما باید برای بایرن مونیخ زندگی کنیم، نه اینکه صرفاً بخواهیم از بایرن مونیخ ارتزاق کنیم.» مسئله همواره این است که شما چه کاری میتوانید برای باشگاه انجام دهید، نه اینکه باشگاه در درجه اول چه کاری برای شما انجام میدهد.
پشیچ وعده داد مسئولیت جدید خود را با اشتیاق، انرژی و احساس مسئولیت دنبال کند. او خواستار اعتماد اعضا شد و بار دیگر انگیزه خود را چنین توضیح داد: «وقتی نزدیک به ۴۰ سال پیش به آلمان آمدم، ورزش کمک کرد جایگاه خودم را پیدا کنم. اگر به من اعتماد کنید، میخواهم کمک کنم تا ورزش در آینده نیز مردم را کنار هم بیاورد، به آنها فرصت بدهد و برایشان خانهای فراهم کند.»







