اندکی پس از آنکه بروسیا دورتموند شنبه‌شب با گل تساوی دیرهنگام، پیروزی را در کلاسیکر از بایرن گرفت، شعار «اگر بایرنی هستید، بایستید» با صدای بلند در آلیانتس آرنا طنین‌انداز شد. پایین‌تر و در زمین مسابقه نیز بازیکنان با یکدیگر صحبت می‌کردند، با حرکات دست واکنش نشان می‌دادند و در جست‌وجوی توضیحی برای این نتیجه بودند.
بلافاصله پس از سوت پایان، نشانی از رضایت دیده نمی‌شد؛ با این حال، اثری از تسلیم‌شدن هم نبود. بایرن در طول ۹۰ دقیقه تلاش زیادی کرده بود و بار دیگر نشان داد که ناکامی‌ها نمی‌توانند این تیم را از مسیرش خارج کنند.
این جدال صدرنشینان از نظر جسمی و روحی فشار زیادی به تیم مونیخی وارد کرد و یک بار دیگر نشان داد که فاصله میان پیروزی و ناامیدی تا چه اندازه باریک است.
آرون دنکس، دستیار ونسان کمپانی که به‌دلیل ادامه بیماری سرمربی بایرن بار دیگر در کنار زمین جانشین او شده بود، گفت: «طبیعی است که در پایان از پیروزنشدن ناراحت باشیم؛ اما در عین حال باید برای بازیکنان روشن کنم که عملکرد خوبی داشتیم و در لحظات مناسب، موقعیت‌های لازم را ایجاد کردیم.»
بایرن برای مدت زیادی بسیاری از کارها را درست انجام داد. مقابل دورتموندی که فشرده دفاع می‌کرد، تیم مونیخی در مقاطع طولانی کنترل بازی را در اختیار داشت، هوشمندانه جریان مسابقه را به کناره‌ها می‌برد و حتی در فضاهای محدود نیز بارها راه‌حل پیدا می‌کرد. کنراد لایمر و آلفونسو دیویس در جناحین پویایی ایجاد کردند و قهرمان فصل گذشته نیز در ضدپرس هوشیار بود. در ابتدا فقط ضربه نهایی کم بود. با این حال، دورتموند سرسختانه جنگید و نشان داد چرا این تیم نیز تا پیش از تقابل تیم‌های اول و دوم جدول شکست نخورده بود. هر زمان میهمان به سمت دروازه بایرن پیشروی می‌کرد، خطری واقعی به وجود می‌آورد.
بازگشت کیمیش و ثبات دوباره بایرن
یوشوا کیمیش یکی از بازیکنانی بود که بلافاصله اثر خود را بر بازی بایرن گذاشت. او پس از آنکه به‌دلیل درگذشت یکی از اعضای نزدیک خانواده‌اش سه مسابقه را از دست داده بود، به ترکیب بازگشت و با بازوبند کاپیتانی در آلیانتس آرنا به میدان رفت. کیمیش توپ می‌خواست، هم‌تیمی‌هایش را هدایت می‌کرد و ریتم بازی را تعیین می‌کرد. با توجه به روزهای دشواری که پشت سر گذاشته بود، حضور او را نمی‌شد امری بدیهی دانست.
کیمیش پس از مسابقه تأکید کرد: «هفته بسیار سختی بود. خوشحالم که دوباره در زمین حضور دارم. فارغ از نتیجه، باید گفت که اکنون دوره دشواری را پشت سر می‌گذاریم. حالا زمان آن است که نشان دهیم آیا واقعاً یک تیم هستیم یا نه. باید کنار هم بمانیم.»
تنها در فاصله چند دقیقه، شرایط دشوارتر شد؛ اسماعیل صیباری و سرژ گنابری به‌دلیل مصدومیت مجبور به ترک زمین شدند. این دو اتفاق، ضربه‌های دیگری برای تیمی بود که از قبل با غیبت چند بازیکن دست‌وپنجه نرم می‌کرد. با این وجود، بایرن آرامش خود را حفظ کرد و به کارش ادامه داد.
بایرن بارها و حتی بیش از حد انتظار راهی برای عبور از خط دفاعی دورتموند پیدا کرد. گل نخست کنراد لایمر پس از یک‌ودوی تماشایی با مایکل اولیسه، تنها یک نمونه از توانایی بایرن در نفوذ به فشرده‌ترین فضاها با تکیه بر سرعت، تحرک و دقت فنی بود. بی‌دلیل نبود که بایرن مسابقه را با ۲۳ شوت به پایان رساند؛ ۱۸ شوت از داخل محوطه جریمه زده شد.
شش موقعیت مسلم گلزنی و امید گل ۴٫۱۸ نشان می‌داد بایرن مقابل حریفی قدرتمند تا چه اندازه موقعیت ساخته است. در سوی دیگر، امید گل دورتموند فقط ۰٫۶۳ بود.
بایرن فرصت‌های زیادی برای پیروزی در این کلاسیکر داشت، اما تیر دروازه بارها مانع شد؛ از جمله روی پنالتی هری کین در نیمه دوم و ضربه لنارت کارل اندکی پیش از سوت پایان. از مجموع ۲۳ شوت بایرن، فقط پنج شوت در چارچوب بود. در سوی مقابل، دورتموند نشان داد که گاهی برای تغییر روند یک مسابقه به فرصت چندانی نیاز نیست.
واکنش بایرن به ناکامی‌ها نیز به‌اندازه برتری این تیم در زمین قابل توجه بود. پس از آنکه کین پنالتی خود را از دست داد و سرهو گیراسی در دقیقه ۶۰ نخستین گل تساوی را به ثمر رساند، ناگهان نتیجه مسابقه در هاله‌ای از ابهام قرار گرفت. با این حال، بایرن نه نظم خود را از دست داد و نه باورش را. تیم مونیخی با اراده به حملاتش ادامه داد و دایوت اوپامکانو با پاس گل کین، بار دیگر بایرن را پیش انداخت.
این مقاومت در هفته‌های اخیر به یکی از ویژگی‌های شاخص بایرن تبدیل شده بود و مقابل دورتموند نیز دیده شد؛ اما این بار برای کسب پیروزی کافی نبود. دورتموند همچنان خطرناک باقی ماند، پس از دومین عقب‌افتادن هم تسلیم نشد و در نهایت با گل تساوی دیرهنگام فابیو سیلوا، پاداش سماجت خود را گرفت.
کیمیش در جمع‌بندی مسابقه گفت: «به‌خصوص با توجه به روند بازی در نیمه دوم، فکر نمی‌کنم این تساوی عادلانه بود؛ اما در فوتبال گاهی چنین اتفاقی می‌افتد. دورتموند تسلیم نشد. در نهایت باید این یک امتیاز را بپذیریم، هرچند روشن است که باید پیروز می‌شدیم.»
مصدومیت اولیسه و تعویض اجباری او نیز بر تلخی این شب افزود.
یک بازی دشوار دیگر در راه است
در نهایت مسابقه با تساوی به پایان رسید؛ نتیجه‌ای که باعث شد بایرن صدر جدول بوندس‌لیگا را حفظ کند. این بازی در عین حال نشان داد که تیم مونیخی از نظر کیفیت بازی و روحیه تیمی کمبودی ندارد. با این حال، در نبردی میان مدعیان صدر جدول گاهی به عامل دیگری هم نیاز است: قاطعیتی که تضمین کند این همه تلاش بدون پاداش نمی‌ماند.
لایمر با نگاهی مصمم به دیدارهای پیش رو گفت: «همه ما بارها تأکید کرده‌ایم که به تک‌تک بازیکنان نیاز داریم. می‌خواهیم تا پایان در تمام رقابت‌ها مدعی بمانیم و برای این کار به کل تیم احتیاج داریم. اکنون وارد مقطعی می‌شویم که هر بازیکن اهمیت دارد. کنار هم می‌مانیم و امیدواریم دو مسابقه پیش از وقفه بازی‌های ملی را با پیروزی پشت سر بگذاریم.»
در واقع زمان زیادی برای فکرکردن به این نتیجه باقی نمانده است. چالش بزرگ بعدی سه‌شنبه در دیدار خارج از خانه مقابل اتلتیکو مادرید در لیگ قهرمانان اروپا در انتظار بایرن خواهد بود.
این مسابقه فرصت تازه‌ای است تا بایرن بار دیگر تمام ویژگی‌هایی را که مقابل دورتموند به نمایش گذاشت، نشان دهد و این بار پاداش تلاش‌هایش را نیز بگیرد.
