هواداران بایرن مونیخ که مسیر کوتاه تا آگسبورگ را طی کرده بودند، پس از سوت پایان نیز شال‌های خود را بالا بردند و بازیکنان هم بابت حمایت پرشور همیشگی از آن‌ها تشکر کردند.
با این حال، ناامیدی در چهره بازیکنان کاملاً مشهود بود. آن‌ها با تکان دادن سر، درباره مسابقه صحبت می‌کردند و لحظات متعدد و تعیین‌کننده این عصر شنبه را مرور می‌کردند: چهار اعلام آفساید، دو ضربه به تیر دروازه، دو بار عقب افتادن، ۲۹ شوت و هفت موقعیت مسلم گلزنی؛ اما در نهایت تنها یک تساوی ۲-۲.
این نتیجه پایان دنیا نبود، اما همچنان تلخ و آزاردهنده بود. هواداران حالا باید کمی بیشتر منتظر بمانند تا تیمشان به صدر جدول بوندس‌لیگا برسد.
جزئیاتی به اندازه چند میلی‌متر
وینسنت کمپانی، سرمربی بایرن مونیخ، در آغاز تحلیل خود گفت: «نیازی نیست شرایط را پیچیده‌تر از آنچه هست جلوه دهیم. روزی بود که تک‌تک میلی‌مترها و جزئیات اهمیت داشتند، هرچند گاهی فقط خودمان را باید مقصر بدانیم. تماشاگران یک مسابقه خوب و پرهیجان دیدند. هواداران ما شش بار فرصت جشن گرفتن پیدا کردند، اما متأسفانه فقط دو گل پذیرفته شد.»
بایرن روحیه کافی برای بازگشت پس از عقب افتادن داشت، فشار لازم برای رسیدن به پیروزی را وارد کرد و به‌اندازه‌ای موقعیت ساخت که بتواند بیش از یک امتیاز به دست آورد.
آمار نیز تصویر روشنی از مسابقه ارائه می‌کرد: ۱۰ شوت در چارچوب در برابر پنج شوت، ۱۶ تلاش از داخل محوطه جریمه، ۶۳ لمس توپ در محوطه حریف، هفت موقعیت مسلم گلزنی و امید گل ۵٫۰۲. مونیخی‌ها در بخش‌های طولانی مسابقه دقیقاً مطابق خواسته خود جریان بازی را در اختیار داشتند. اینکه این برتری برای کسب پیروزی خارج از خانه کافی نبود، تساوی را ناامیدکننده‌تر می‌کرد.
همه‌چیز با بدترین شروع ممکن آغاز شد. تنها پس از ۸٫۳۷ ثانیه، توپ وارد دروازه بایرن مونیخ شد؛ رابین فلهاور از فرصتی که اشتباه مانوئل نویر در اختیارش گذاشت، نهایت استفاده را برد. این سریع‌ترین گل تاریخ بوندس‌لیگا بود. کمپانی بلافاصله نگاهش را به ادامه کار معطوف کرد و گفت: «چنین اتفاقاتی رخ می‌دهد. می‌دانم بازیکن بودن چه شرایطی دارد و نمی‌توان این احساس را بهتر از چیزی که هست جلوه داد. مانو هم‌سن من است و می‌داند چگونه با آن کنار بیاید. ما به‌عنوان یک تیم همیشه کنار هم می‌مانیم. آن صحنه تمام شده و دوباره دقایق بعدی بازی اهمیت پیدا می‌کند.»
در گل دوم، کل ساختار دفاعی بایرن از نظم خارج شد و رودریگو ریبیرو کمی پس از گذشت یک ساعت از مسابقه، به‌سادگی توپ را وارد دروازه کرد. ماکس ابرل، عضو هیئت‌مدیره ورزشی باشگاه، با تأسف گفت: «آگسبورگ بسیار خوب بازی کرد، اما اگر صادق باشیم، هر دو گل را خودمان تقدیم کردیم. در نهایت کاملاً شایسته این تساوی بودیم، ولی به‌اندازه کافی فرصت داشتیم که مسابقه را ببریم.»
نقاط قوت همچنان آشکار بود
گل‌های اسماعیل صیباری و ناتانیل براون بی‌اهمیت نبودند و نشان دادند بایرن مونیخ هرگز آرامش خود را از دست نداد. تیم توپ را حفظ کرد، به‌دنبال فضاها گشت و با تمام توان به بازی برگشت. این دقیقاً یکی از برجسته‌ترین نقاط قوت این تیم است؛ حتی وقتی ماشین گلزنی‌اش برای مدتی با مشکل روبه‌رو می‌شود، از هم نمی‌پاشد.
مقابل آگسبورگ که به‌صورت فشرده دفاع می‌کرد، در جای‌گیری منضبط بود و با انرژی زیادی در نبردهای تن‌به‌تن حاضر می‌شد، صبر فراوانی لازم بود. با این حال، مالکیت ۶۹٫۶ درصدی، ۶۴۸ پاس که ۵۲۱ مورد آن در نیمه زمین حریف بود و ۳۱۴ پاس در یک‌سوم هجومی، نشانه‌ای روشن از برتری بایرن محسوب می‌شد.
هری کین در جمع‌بندی مسابقه گفت: «در یک روز دیگر، این بازی را می‌بردیم. دو موقعیت ساده به آن‌ها هدیه دادیم و تنبیه شدیم. دو بار عقب افتادیم، به تیر افقی و عمودی زدیم و تعداد باورنکردنی‌ای موقعیت داشتیم. با این حال، در پایان باید به همین یک امتیاز رضایت بدهیم.»
با وجود این، بایرن در ۲۹ مسابقه پیاپی خارج از خانه در بوندس‌لیگا شکست نخورده است. مونیخی‌ها در تمام تاریخ حضورشان در بوندس‌لیگا فقط یک بار روند طولانی‌تری را بدون شکست خارج از خانه تجربه کرده‌اند؛ ۳۳ مسابقه بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴. افزون بر این، ماه‌هاست که شکست دادن آگسبورگ در خانه‌اش دشوار بوده و این تیم از ۱۵ مسابقه اخیر خانگی خود در بوندس‌لیگا فقط یکی را باخته است.
با نگاه به ادامه مسیر، این تساوی به‌هیچ‌وجه دلیلی برای نگرانی جدی نیست. عزم و برتری تیم آشکار بود و روحیه تیمی نیز کمبودی نداشت. تنها چیزی که غایب بود، آخرین درجه از دقت و برندگی لازم برای تبدیل این برتری به بیش از دو گل بود.
احتمالاً کمپانی در تمرینات بعدی دقیقاً روی همین موارد تمرکز خواهد کرد: دادن فرصت‌های کمتر به حریف و نمایش دقت بیشتر در مناطق کلیدی. این مربی بلژیکی در پایان گفت: «بازیکنان انسان‌هایی عادی هستند و همیشه همه کارها را درست انجام نمی‌دهند. اکنون این نتیجه دردناک است، اما باید جلو برویم. خوشبختانه بازی‌های زیادی در پیش داریم و باید به مسیرمان ادامه دهیم.»
بایرن مونیخ در آگسبورگ مسیر خود را گم نکرد. از آنجا که این باشگاه بیش از هر چیز حضور در بالاترین جایگاه را دوست دارد، این نتیجه اکنون می‌تواند جهت حرکت بعدی تیم را مشخص کند. فصل طولانی است و عطش موفقیت همچنان به قوت خود باقی است؛ این عطش در آگسبورگ فروکش نکرد، بلکه حتی بیشتر شد.
