شنبهشب، همزمان با به صدا درآمدن سوت پایان در ولتینسآرنا، ورزشگاه غرق در شادی شد. هواداران شالکه طوری تیمشان را تشویق میکردند که انگار چیزی بیش از یک امتیاز به دست آوردهاند. برای تیم تازهصعودکرده شالکه، تساوی صفر بر صفر مقابل بایرن مونیخ واقعاً طعم پیروزی داشت.
اما برای بایرن مونیخ، شبی بود که تقریباً همهچیز مهیا به نظر میرسید: کنترل بازی، صبر، مالکیت توپ و حضور در یکسوم هجومی. با این حال، مهمترین عامل وجود نداشت؛ گل.
بازیکنان بایرن پس از تشکر از هوادارانی که برای حمایت از تیم به گلزنکیرشن آمده بودند، راهی رختکن شدند. ناامیدی در چهره آنها کاملاً مشهود بود. این نتیجه فاجعه نبود، اما پس از پیروزی ۵ بر ۱ مقابل اشتوتگارت در آغاز فصل و صعود با برد ۴ بر ۱ برابر اوسنابروک در جام حذفی آلمان طی هفته، قطعاً یک عقبگرد به نظر میرسید.
آمار، مشکلی را نشان نمیدهد
از نظر آماری، این مسابقه به هر نتیجهای شبیه بود جز تساوی صفر بر صفر. بایرن ۸۳ درصد مالکیت توپ و ۹۱۴ پاس ثبت کرد که ۷۳۱ پاس در نیمه زمین حریف بود. مونیخیها همچنین ۳۸۳ پاس در یکسوم هجومی داشتند و ۵۲ بار در محوطه جریمه شالکه صاحب توپ شدند. بایرن در تعداد شوتها با برتری ۱۵ بر ۴ و در شاخص گلهای مورد انتظار با برتری ۲٫۱۰ در برابر ۰٫۲۱ نیز دست بالا را داشت. شاید گویاترین آمار این باشد که سرخپوشان ۶ فرصت مسلم گلزنی خلق کردند، در حالی که شالکه هیچ فرصت مسلمی نداشت.
بایرن توپ را در اختیار داشت، آن را ماهرانه به گردش درمیآورد، به دنبال یافتن فضا بود و در بخشهای طولانی مسابقه شالکه را در نیمه زمین خودش نگه داشت. روند کار تا رسیدن به محوطه جریمه روان بود، اما هنگام تبدیل فرصتها به گل، اغلب ضربه نهایی کم بود و بسیاری از شوتها نیز توسط مدافعان حریف مهار شدند.
ونسان کمپانی در جمعبندی مسابقه گفت: «پرس ما فوقالعاده بود. هیچ فرصتی به حریف ندادیم و خودمان موقعیت ساختیم. نکات مثبت زیادی وجود داشت. اینطور نیست که بدون خلق فرصتهای خوب اینجا را ترک کنیم. وقتی حریف شایسته کسب یک امتیاز است، باید آن را پذیرفت. حالا باید بررسی کنیم که دفعه بعد چگونه گل بزنیم. با این حال، میدانم بایرن فقط زمانی راضی است که پیروز شود.»
شالکه با ارادهای مثالزدنی دفاع کرد و لوریس کاریوس را نیز در اوج آمادگی درون دروازه داشت. تیم بازگشته به بوندسلیگا فشرده بازی میکرد، فضاها را میبست و به دنبال انتقال سریع از دفاع به حمله بود. آبیهای سلطنتی از هر توپی که دفع میکردند انرژی میگرفتند. بهتدریج دیواری آبی مقابل بایرن شکل گرفت و این مسابقه به آزمونی دشوار و روزافزون برای صبر مونیخیها تبدیل شد.
بایرن با ورود هری کین، مایکل اولیسه و جمال موسیالا در نیمساعت پایانی با تمام توان به حمله رفت. موجی از حملات بهسوی دروازه شالکه شکل گرفت؛ مونیخیها پیش میکشیدند، اما هر بار راهشان بسته میشد. نکته قابلتوجه دیگر این بود که حتی ضربات ایستگاهی نیز این بار نتوانستند قفل بازی را باز کنند.
ضربات ایستگاهی بیاثر ماندند
بایرن ۱۱ ضربه کرنر به دست آورد، اما هیچیک از آنها به لحظهای تعیینکننده منجر نشد. با توجه به اینکه ضربات ایستگاهی در دیدارهای اخیر بارها یکی از نقاط قوت تیم بودهاند، این موضوع نیز یکی از ناکامیهای کوچک آن شب بود.
مانوئل نویر، کاپیتان بایرن، در تحلیل مسابقه گفت: «شاید در بعضی از این فرصتهای بزرگ چیزی کم داشتیم. همچنین یک بازه حدوداً ۱۵ دقیقهای داشتیم که جایگیریمان مطلوب نبود و پاسهایمان سرعت کافی برای ضربه زدن به حریف را نداشت. بهجز این موارد، آمار به سود ماست.»
این امتیاز برای شالکه حکم یک پیروزی احساسی را داشت؛ نخستین امتیاز این تیم پس از بازگشت به بوندسلیگا که مقابل قهرمان رقابتها به دست آمد. صحنههای پس از سوت پایان نیز همین موضوع را نشان میداد؛ ورزشگاه تیم میزبان را تشویق میکرد و بازیکنان بایرن با ناامیدی زمین را ترک میکردند.
یوناتان تا نیز افزود: «شاید در لحظات کلیدی کمی خوششانس نبودیم. فرصت داشتیم و مالکیت توپمان بسیار زیاد بود. طبیعتاً میتوانستیم با حضور بیشتر در محوطه جریمه و شوتزنی، فرصتهای بیشتری خلق کنیم. با این حال، سه یا چهار موقعیت مسلم داشتیم که از آنها استفاده نکردیم.»
با وجود این، دلیلی ندارد این تساوی بیش از اندازه بزرگ جلوه داده شود. اتفاقات این مسابقه میتواند درسی برای هفتههای آینده باشد. آنچه بایرن در خانه شالکه کم داشت، برداشتن گام نهایی و تبدیل برتری به گل بود؛ موضوعی که تیم باید دقیقاً روی آن کار کند.
درسهایی برای آینده
بایرن بدون شک در ادامه فصل با تیمهای بیشتری روبهرو خواهد شد که عقب مینشینند، میانه میدان را متراکم میکنند و از هر دفع توپ انرژی میگیرند. چنین مسابقاتی همیشه قرار نیست تماشایی باشند، اما در مقطعی از بازی باید جریان مسابقه تغییر کند.
کمپانی تأکید کرد: «از روز یکشنبه، تمام تمرکز ما روی لیگ قهرمانان خواهد بود.» بایرن باید بار دیگر کنترل بازی را به نتیجه تبدیل کند؛ ترجیحاً از پنجشنبه در آلیانتس آرنا و نخستین مسابقه مرحله لیگی برابر بودو/گلیمت.
